رباعیات 22

.

همیشه نگاهم به چشمات دلی ست
به هر دل بمونی، عجب منزلی ست
بذار تا یه عمری دیوونه ت باشم
که دیوونه ی تو شدن عاقلی ست...

تو نشنیدی ولی آن ضربه ها از سینه ی من بود
گل سرخی که پرپر شد دل بی کینه ی من بود
نگاهت را که از من می گرفتی تازه فهمیدم
که تنها چشم های تو فقط آئینه ی من بود...

لبش وارستگی دارد، ندارد؟
تبش پیوستگی دارد، ندارد؟
نمیدانم بسوزم یا بسازم
به چشمش بستگی دارد، ندارد؟..

از صبح، همین امیدِ برخاستن است
خود را به هوای چشمت آراستن است
بگذار که من کارِ خودم را بلدم
هر لحظه تو را به صد روش خواستن است...

از سایه ی ما مهر و وفا رد شده بود
همسایه ی ما بود ولی بد شده بود
عشقی که بنا داشت به خورشید رسد
یکباره فرو ریخت و مرتد شده بود...

از آنجا رفته، او دیگر به آنجا بر نمی گردد
به کشتی، ناخدا فرمانده، فرمانبر نمی گردد
رهایش کرده با خود بُرده عقل وُ دین وُ ایمان را
هر آن کَس دین ز دنیا بُرده، پیغمبر نمی گردد...

از اینجا رفته، او دیگر به اینجا بر نمی گردد
برایت مثل سابق یاور وُ دلبر نمی گردد
رهایت کرده با خود بُرده عقل وُ عشق وُ ایمان را
که هر کَس دین به دستت داده، پیغمبر نمی گردد...

گفتی که اگر ناب تویی، من بهتر
آری همه خوبند و تو چیز دیگر
در این که تو بهتر ز منی حرفی نیست
تبعیض چقدر، صد برابر آخر ..؟

تا زنده در این چرخِ کبودی، هستی؟
آن گونه که دل ز من رُبودی، هستی؟
دریای منی، تشنه ی هر موجِ تو اَم
در عشق، همان که گفته بودی، هستی...؟

دیدی دلم تنها تو را می خواست، بودی
دیدی که در این سینه ام بَلواست، بودی
هر مطلبی در فکرم آمد رو نمودم
ای کاش با ما اندکی رو راست بودی...

هر جا دلت هر چیز از من خواست، بودم
هر جا که دیدم یک نفر تنهاست، بودم
از آنِ تو بودم، تو مالِ من نبودی
ای کاش با خود بیشتر رو راست بودم...

#محمدمهدی_جلادت
#میم_میم_جیم

هوای شیرین 2...